دستهایم

دستهایم را دوست دارم، خیلی مهربان است... برایم چای میریزد

اجازه میدهد چانه ام را رویش بگذارم و کنار پنجره بارش باران را نگاه کنم...

اشکهایم را نرم از صورتم پاک میکند. فنجان چای را برایم نگه میدارد تا جرعه جرعه آن را بنوشم...

فکرهای آزاردهنده ام را برایم در دفترم مینویسد تا ذهنم سبک شود...

انگشتان پاهایم را وقتی از خستگی زیاد زوق زوق میکنند برایم میمالد. وقتی سردم میشود، پتو را آرام رویم میکشد، بالش را زیر سرم مرتب میکند تا راحت تر بخوابم...

کتابی که میخوانم را برایم آرام ورق میزند... اتاقم را مرتب میکند و لباسهایم را مرتب تا میکند، برایم غذا میپزد و ظرفها رو میشوید...

شب ها کنار صورتم روی بالش دراز می کشد تا احساس تنهایی نکنم

صبحها زنگ ساعت را خاموش میکند بدون آنکه از چشمهایم کمک بگیرد، تا کمی بیشتر بخوابم! وقتی بیدار میشوم پرده را کنار میزند تا نور خورشید را حس کنم.

خوشحالم که دستهایم را دارم...

گاهی باید " دستبوس" خودمان باشیم!